Delegacją są wszystkie świadczenia, które przysługują zatrudnionemu, który wysyłany jest w wyjazd służbowy poza miejsce swojego zatrudnienia. Delegacje możemy podzielić na:
• Krajowe,
• Zagraniczne
Prawo mówi również o tak zwanych jazdach lokalnych, które mogą być wyrobione w obszarze miejscowości, w której wykonywane jest świadczenie pracy lub na obszarze stałego miejsca pracy. Jednak taki typ jazd nie umożliwia zatrudnionemu dostania delegacji.
W ramach świadczeń pieniężnych, jakie dostać może pracownik z racji wyjazdu służbowego, przyznawane są:
• Zwrot kosztów – przejazdu, zamieszkania, wyżywienia,
• Diety – świadczenia związane ze zwiększonym zapotrzebowaniem w czasie wyjazdu służbowego
W najlepszej pozycji znajduje się pracownik zatrudniony na umowę o pracę. Wszystkie zagadnienia związane z wyjazdem służbowym, regulowane są w tym przypadku przez kodeks pracy. Diety nie mogą być niższe, niż uwzględnione w ustawie. Mogą być natomiast wyższe.
Niestety nie dzieje się tak w przypadku osób przyjętych do pracy na umowę o dzieło albo zlecenie. Sprawy związane z podróżami służbowymi nie ustalają normy prawa pracy, a jedynie umowa albo aneks do umowy zawieranej z zatrudniającym. Dlatego też wysokość świadczeń pieniężnych może być niższa, niż przewidziana przez kodeks pracy. Tacy zatrudnieni, zwłaszcza - często wyjeżdżający własnymi autami, mają możliwość także rozliczać się z zatrudniającym na zasadzie ryczałtu, w którym wysokość świadczeń pieniężnych za wyjazdy jest stała, niezależna od przebytych kilometrów.
Podstawą do uznania wyjazdu jako delegacji, będzie w obu przypadkach określenie miejsca pracy pracownika. Wszelkie wyjazdy poza ww. miejsce, uznane powinny być za podróże służbowe.
Od powyższej reguły, istnieją 2 wyjątki. Pierwszy – kiedy osobą, przygotowująca się w podróż służbową, jest właściciel firmy, który prowadzi firmę. W niniejszym przypadku nie posiada on nad sobą osoby, która mogłaby ustalać i koordynować zagadnienia powiązane z podróżą. Stąd też, wszystkie podróże służbowe naliczane są w koszt prowadzenia działalności gospodarczej.
Drugim wyjątkiem natomiast jest sytuacja, w której do czynienia mamy ze stanowiskiem kierowcy albo przedstawiciela handlowego, których etat z założenia polega na częstych wyjazdach za siedzibę firmy. W takich przypadkach pracodawcy mają możliwość ujęcia w umowie miejsca pracy bardzo szeroko na przykład „cała Polska”, „Unia Europejska” albo województwo. Taki typ zapisu uwalnia ich tym samym z obowiązku wypłacania na rzecz zatrudnionego dodatkowych korzyści materialnych związanych z podróżami.